Fotoğraf Kaynağı: NTVSPOR.net

Geriden gelişlere alıştık. Geçtiğimiz sezonları düşünüyorum, bir Kocaelispor maçı, bir Kasımpaşa maçı, bir Denizlispor maçı… Hepsinde daha maçın başında 2-0 geriye düşmüşüz, daha maçın başında şoka girmişiz. Bu akşam aynı senaryoyu istemesek de bir kez daha gördük. Neyse ki, filmin sonu da başlangıcı gibi oldu.

Dün Bursa İBB’ye yenilince büyük bir fırsat doğmuştu Beşiktaşım için. Yarın da GS-FB derbisi var, her halükârda ikisinden biri ya da her ikisi de puan kaybedecekti. Yani, bu akşamki maç 3 puanlık bir maçtan fazlasıydı. Ancak maçın başında izlediğimiz Beşiktaş bunun farkında değil gibiydi. Aslında biraz da erken yenilen gol buna sebep oldu. TV karşısında bana, stadyumdaki taraftara soğuk duş etkisi yaptı, ki futbolcular neden aynı durumda olmasın? Gol Eskişehir’in direncini biraz daha da arttırdı, üstüne bir de penaltıdan ikinci gol gelince Rıza Hoca’nın takımı iyice gaza geldi, ancak bununla birlikte şımardı. Kaleciyle karşı karşıya kalan Koray’ın kaçırdığı gol maçın dönüm noktasıydı. O gol kaçtığı anda maçın bize döneceğini hissettim. Bu arada Eskişehir’in Mehmet’in kafasından kaçırdığı golü de unutmayalım, Rüştü’ye de alkışı tutalım burada…

Neyse ki, ilk yarı bitmeden 2-1 yaptık, golün Nihat’tan gelmesi ayrıyeten sevindirici oldu. Zaten gole kadar Nihat, takımı ateşlemek için elinden geleni yapıyordu. Golden iki dakika sonra Fink kaleciyle karşı karşıya kaldığı anda golü atabilse, çok daha rahat bitirecektik ilk yarıyı… Maçı anlatan spikerlerin de dediği gibi, ilk yarı bitsin istemedim. O kadar güzel bir ilk yarıydı. Ancak ikinci yarı daha da mükemmel oldu, özellikle Beşiktaş açısından… Beraberliği tam zamanında yakaladık, 59. dakikada… Bobo’nun attığı goldeki yükselişi aklıma geçen seneki Türkiye Kupası finalinde FB’ye attığı üçüncü golü getirdi. Bu arada golde Iveşa’nın boyunun uzun olmasının da payı var. O kadar uzun bacaklar olmasaydı, top oradan geçmeyebilirdi.

Daha yarım saat vardı ve üçüncü gol de zaten geliyorum diyordu. Çünkü Beşiktaş Eskişehir kalesini tabir yerindeyse adeta bombardımana tutuyordu. Böyle bir ortamda savunma yapmak kolay olmuyor, üstelik bir de 2-0′dan maçı buraya getirip karşı tarafı maça ortak ettiyseniz… Çok güzel bir paslaşmanın sonucunda, Rıdvan Dilmen’in ofsayt dediği, ancak bence top rakip oyuncuya çarpıp geldiği için ofsaytın bozulduğu pozisyonda (belki gerçekten bizim futbolcuya çarptı, yan hakem benim gibi düşündü.) Holosko’nun ayağından üçüncü gol geldi. O golden sonra gerginliğimin yarısı gitti, ancak hakem düdüğü çalmadan rahatlayamıyorum. Son 15 dakikada Eskişehir biraz bizim kaleye baskı kuruyor gibi oldu, ancak pek bir atak da göremedik, sadece Sezer’in şutu tehlike yarattı.

Benim gözümde maçın üç yıldızı var. 2-0′dan sonra yaptığı iki kurtarışla Rüştü, savunmanın önüne geçip takımı ateşleyen, Fink ve Ernst’in rahatça ileri çıkmasını sağlayan İbrahim Toraman ve 90. dakikada bile ileri koşu yapan, 35′ine gelmesine rağmen gençlere taş çıkartan Deli İbrahim…

Bu akşam kazandık, şampiyonluk ümidimiz devam ediyor. Mustafa Denizli’nin deyimiyle “yürüyüş mevsimi başladı”. Ancak ben üç hafta sonraki Fenerbahçe maçına kadar umutlanmak istemiyorum. O maçtan sonra tabloya bakmak gerek. Bu arada defansın kendini toplaması da şart.

Yarın ki derbiyi ayaklarımı uzatarak izleyebilirim. Her Beşiktaşlı öyle izleyecektir.

Her neyse… O günler geride kaldı. Şimdi o günleri hayal meyal hatırlıyoruz. Geçen zaman zarfında belki şampiyonluk kazanmadık, ancak Beşiktaşımız yine de bizi sevindirdi. İki tane Türkiye Kupası ve bir tane de Süper Kupa kazandık. Sevinsek bile, şampiyonluk hasretimiz hiç dinmedi. Geçen sene çok yaklaştık, ancak hakemler izin vermedi. Bu sene vuslata erdik ve şampiyonluğa kavuştuk.

Şampiyonluğa kavuşmak kolay olmadı. Herşeyi yazacak değilim, hikayeyi zaten gazeteler yazıyor. Ben kendi açımdan anlatayım olayları… Metalist Kharkiv maçının rövanşı… Bayramın üçüncü günü akşamı… Zaten hastayım, ayakta zor duruyorum, bunun üstüne 4-1′lik yenilgiyle Beşiktaşım hasta etti beni. Belki Ertuğrul Sağlam’ın gitmesini istemiyordum, Demirören’e kızıyordum, ancak Mustafa Denizli’nin gelişini de bir o kadar destekledim.

İlk yarı iyi bir yerde bitirmedik. Fenerbahçe maçında hakem yüzünden doğrandık. Ankaraspor maçında kendi aptallığımızın kurbanı olduk ve Beşiktaşım o bayramı bize zehir etti. GS maçı da hakem yüzünden ayrı bir hüsran oldu. “Bu sene de artık geçti, vuslat başka bahara kaldı.” diye düşünürken Mustafa Hocam 26. haftayı hedef olarak belirledi. Keza Beşiktaş’ta da yeni yılla birlikte düzelme vardı. Yapılan iki transferle açıklanamaz bu durum sadece, gerçekten gözle görülen bir değişim vardı. Hatta bir maçtan sonra Facebook’ta “26. haftayı bekliyorum” diye yazmıştım.

İkinci yarı başladı, Konya ve Trabzonspor beraberlikleri biraz canımızı sıksa da ümit de aşıladı. Ondan sonra galibiyet serisi başladı ve Sivas maçına kadar geldik. O maçın olduğu gün fena halde heyecanlıydım. Belki içimden kazanmak geçiyordu, ancak 1-1′lik sonuç da fena değildi. Bunun sonrasında artık Sivasspor’un maçlarını da izlemeye başladım. Antalya, Konya, Trabzon… Sivas’ın bu maçlarını hep seyrettim. Trabzonspor maçından sonra biraz ümitsizliğe kapıldım. Erman Toroğlu gibilerin gazıyla Anadolu takımlarının Sivas’a yatacağını düşünüyordum. Neyse ki, Gaziantep ve bir İstanbul takımı olan İBB, Sivasspor’a gerekli olan çelmeyi takmışlardı. Bu arada Konyaspor’u da es geçmemek gerekiyordu.

Beşiktaş cephesine tekrar gelecek olursak… Bursaspor maçını izleyemedim, ne yazık ki uçakla İstanbul’a gelmem gerekiyordu. Uçaktan iner inmez kardeşimi aradım, maçın berabere bittiğini söyleyince başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Neredeyse bir hafta bunun üzüntüsüyle geçti, biz Beşiktaşımız’a güvenirken O bizim güvenimizi boşa çıkarmıştı. Eskişehir maçını kafayı bularak izleyebildim. Goller gelmedikçe stresim de artmıştı, neredeyse sinirden ağlayacaktım. Geldik Fenerbahçe maçına… Sivasspor Gaziantep’e takılmıştı ve lider olabilirdik. Ancak o akşam tanıyamadığımız bir takım sahadaydı ve bize hayatı zindan etti. Maçın ortasında hüngür hüngür ağladığımı hatırlıyorum. Holosko’nun golüyle biraz umutlansak da, beraberliği kurtarmayı ümit etsek de, ne yazık ki son birkaç senedir izlediğimiz film tekrarlandı ve Fenerbahçe’ye İnönü’de yine yenildik.

Bu maçın akşamı uyuyamadım. Gece 12.00′da yatağa girdim, ancak daldığımda sabah saat 5.00′dı. Sadece benim değil, birçok Beşiktaşlı taraftarın gözüne o gece uyku girmedi. O gecenin psikolojisiyle ümidimi kesmiştim, ancak 2 gün geçtikten sonra Salı gününden itibaren tekrar haftasonunu ve gelecek haftaki Fenerbahçe maçını beklemeye başlamıştım.

Bu maç bence dönüm noktası oldu. Bu maçın ardından Facebook’ta ya da Friendfeed’de Fenerbahçe’li taraftarların yazdıkları alay dolu mesajlar beni fazlasıyla sinirlendirmişti. Üstüne üstlük kendi kendime takımıma küsmüştüm. Şampiyon olsak bile bu yetmezdi, bu işi ancak Türkiye Kupası’nı Fenerbahçe’den almak temizlerdi, ancak bu şekilde takımımla barışırdım ki, bu da oldu.

13 Mayıs Çarşamba akşamı… Televizyonun karşısına heyecanla oturdum. Maçın başında gelen golle birlikte heyecanım geçti, sonrasında gelen golle ilk yarı berabere bitse de, takım işin ciddiyetinin farkındaydı. İkinci yarı art arda gelen gollerle birlikte rüya gibi bir akşam başlamıştı. Maçın bitimiyle birlikte doğruca Beşiktaş’a…

Türkiye Kupası’nı aldık ve bir hesabı kapattık. Ancak şampiyonluk için temkinli davranmaya devam ettik. Ankaragücü maçı biraz daha inancımızı arttırdı. Hiç hesapta yokken Eski Açık’tan bilet bulup stadda izlediğimiz Galatasaray maçı ise şampiyonluğun habercisiydi. Bu maçtan sonra eve dönerken bile Beşiktaş’ta korna çalarak kutlamalara ortak olduk.

Yine de son düdük çalmadan tedbiri elden bırakmam. Denizli maçı bitmeliydi, esas fırtına o zaman kopacaktı. Ne yalan söyleyeyim, Cumartesi gününe kadar olayın ciddiyetini anlamadım. Yani şöyle söyleyeyim, artık şampiyon olmuş sayılırdık ve bunun verdiği bir rahatlık vardı. Ancak Cumartesi günü Denizlispor maçının havasına girdik. Bir de Denizlispor’un yakın zamanda FB’ye attığı çelme kafalarda soru işareti bırakıyordu. Ancak Beşiktaşımız’a da güveniyordum. Ki, bu güvenim de boşa çıkmadı. Son düdükle birlikte şampiyonluğu ilan ettik. Şu satırları yazarken bile o anı hatırlayıp gülümsüyorum. Sonrası, doğruca Beşiktaş’a, eğlenmeye… Yazının en tepesinde Beşiktaş’ta çektiğim kutlama videosunu bulabilirsiniz.

Çok bekledik, çok ağladık, çok acı çektik, ancak sonunda oldu. Bu arada bu başarıyı küçümsemeye çalışanlara da bir sözüm var: Şans çalışanın, isteyenin, çok arzu edenin yanında olur. Sizin takımlarınız olmadık puanları kaybederken biz kazanmamız gereken bütün maçları kazandık. Şampiyonluk da böyle geliyor zaten. Bu yüzden, karalamaya çalışmayın, sadece tebrik edin.

Biz de maç akşamı TV’nin karşısına kurulduk ve heyecanla maçı seyrettik. Her ne kadar heyecanlanmayayım desem de, ne yazık ki olmuyor. Maçı kazanmamız için ilk golü bizim atmamızın gerektiğini düşünüyordum ki, Yusuf sağolsun maçın başında golü attı. Tamam belki Fener daha kontrollü oynuyordu, ancak Beşiktaş da ligdeki görüntüsünden uzaktı. Bobo ilk yarıda %100′lük pozisyonu gole çevirseydi, belki maç orada bitebilirdi.

Neyse, ikinci yarıda Aragones’in de yardımlarıyla ve özellikle Bobo ve Tello’nun bu yarıda vitesi yükseltmeleriyle maçı kazanmasını bildik. Kupanın kaldırılışını izledikten sonra atladık arabaya ve doğruca Beşiktaş’a gittik. Arabada Beşiktaş marşlarını yüksek sesle dinledik ve çevreye de yayın yaptık. Arabayı Akaretler’e park ettikten sonra Çarşı’nın etrafını turladık, diğer taraftarlarla birlikte tezahüratlar eşliğinde yürüdük. Yukarıda Beşiktaş’ta Kazan’ın önünü gösteren videoyu bulabilirsiniz. Başka videolarım da var, ancak hepsinde küfürlü tezahürat olduğu için yayınlayamıyorum. Kutlamaların devamı ve daha da büyüğü inşallah lig şampiyonluğundan sonra gelecek.

Sivasspor maçını heyecanla bekliyordum. Önceki Sivas deplasmanlarında hep üç puanla döndüğümüz için Beşiktaş’a biraz daha şans veriyordum kafamda. Ancak ilk yarı İnönü’deki maçın berabere bittiğini düşünecek olursak, ki orada da hep Sivas galip geliyordu, zincirin kırıldığını düşünüyordum. Yani bu maç büyük ihtimalle berabere bitecekti ki öyle oldu.

Tabii ki yenmesini isterdim Beşiktaş’ın… Ancak yenilmemekten daha iyidir berabere kalmak. Zaten bizim futbolcular da golü bulduktan sonra skoru korumak amacıyla oynadılar. Yine de aynı anda hem Delgado hem de Yusuf’un oyunda bulunmasını anlayamadım. Bence ne kadar kötü olursa olsun Bobo, Nobre ile birlikte sahada kalmalıydı. Bu arada defansta neden Sivok yerine Zapo oynadı anlamış değilim. Ancak Denizli, Sivok’u Ernst’in yanına koyarak topa orta sahada basmayı yeğledi herhalde. Gol yedikten sonra oyuna asılıp kısa bir zaman içerisinde golü bulması Beşiktaş’ın olumlu yönlerinden…

Bence Mustafa Denizli kafasında bu maç için beraberlik yazmıştı. İstediği de oldu. Bazı çevreler Sivas’ın en iyi oyunlarından birisini oynadığını söylüyor. Bu durumda bile Beşiktaş oyunun çoğu bölümünde oyunu istediği gibi yönlendirdiyse bu önemli. Dün okuduğum bir yazıda “Beşiktaş bu oyunuyla şampiyon olacak takım görüntüsü vermiyor.” şeklinde bir cümle geçiyordu. Merak ediyorum. Nasıl oynanmalı…

Fotoğraf – NTVSpor

Eğer şampiyon olacaksak, bu bütün Beşiktaşlılar’ın lig sonuna kadar her maçta büyük bir ızdırap çekeceği anlamına geliyor. O yüzden şimdiden sakinleştiricileri hazırlayın. Dün oldukça güzel başlayan bir maç… Hacettepe’yi kendi sahasına hapsedip, bastırıp iki gol bulmuşuz, daha 18. dakikada… Maç farka gidecek diye düşünürken, aptalca bir gol yedik ve ilk yarı kabuslarla geçti.

İkinci yarı da aynı durum geçerliydi, Bobo’nun golüne kadar… Ondan sonra rahatladık derken, yine bir gol… Ve yaklaşık 10 dakika yine ızdırap, eziyet… Yaaa Beşiktaşlı futbolcular, bundan zevk mi alıyorsunuz…

Buradan bütün Beşiktaşlı taraftarlara soruyorum: Kaç tane maçı arkaya yaslanarak, rahat rahat seyrettiniz? Ben saymaya kalksam kesinlikle bir elin parmaklarını geçmez. Ancak şampiyon olacaksak, varsın bu eziyeti çekelim, razıyız, sonunda yüzümüz gülsün…

Fotoğraf – HTSpor

Beşiktaş maçlarının ardından ertesi günkü gazetelerde yazısını en çok merak ettiğim ve ilk olarak okuduğum kişiydi Kazım Kanat… Futbolcuların adlarıyla birlikte soyadlarını da kullanması, keskin görüşleri, sözleri arasıra beni kızdırsa da severdim kendisini…

Kazım Kanat’ın vefatıyla ne yazık ki biz Beşiktaşlılar’ın hayatından önemli bir renk eksilmiş oldu. Kim ne derse desin, Beşiktaşlı yazarlar içerisinde çok ayrı bir yeri vardı.

Üzülüyorum şimdi, Beşiktaş’ı son bir kez daha şampiyon göremeden gitti… Allah rahmet eylesin, toprağın bol olsun Kazım Kanat…